زمان
امروز به خودم گفته ام :آه دیروز همین جا بوده ام و امروز هم همین جایم(ژید)
لحظه هایی هست در عمق فطرت هر آدمی که گاه شروع به حرکت می کنه و جان می گیره و انسان یک لحظه به خودش می آد
اگر در خواب باشه بیدار می شه اگر در حال حرکت باشه می ایسته اگر به جلو نگاه می کنه بر می گرده تا عقب را ببینه
و دیشب و امروز هم در من بیدار شدند بگذارید با یک سطح صمیمی باهاتون حرف بزنم
شب تمام شده بود یعنی صبح بود اما تاریکی روی همه جا سایه انداخته بود و وقتی اومدم بیرون و دیدم تمام چراغ ها خاموش بودند هیچ صدایی نبود هیچ حرکتی نبود انگار سالیان سال مردم این شهر مرده بودند نشستم و بیرون را نگاه می کردم توی لحظه ای نمی دونم چی بود شاید یه الهام یه پیام اما صراحت و سادگی و صداقتش با تمام افکاری که میان توی ذهنم فرق می کرد.تمام زندگی ام تمام لحظه ها خوب و بد و تلخ و شیرینش را جلوی چشمام دیدم
هیچ حرفی نمی توانستم بزنم.حرف؟اصلا تو اون لحظات اگر می خواستم هم مخاطبی نداشتم
و…
20 سال از زندگی ام گذشت.به خودم اومدم و دیدم آره این حقیقت داره و کاش دروغ بود
دیدم و احساس کردم توی تمام سال هایی که انسان پا روی این غریبستان گذاشت سهم هرکسی از زندگی چقدر می تونه باشه؟
و دیدم هیچی…هیچی حتی تصورش هم وحشتناک چقدر؟70 سال-100سال-200 سال؟واقعا که این آدم چه موجود شگفت انگیزیه حتی خودش هم احساس نمیکنه که با هر نفسی به قسمت بعدی زندگیش نزدیک تر میشه و اونقدر توی زندگی گم شده که وقتی تازه به خودش میاد میبینه شده 20 سال بعد یک باردیگه به خودش میاد و میبینه شده 40 سال بعد 60 سال و بعد…؟آخرش که دیگه معلومه
دارم دیوونه میشم
اما خب تنها اتفاقی که باعث میشه دوزخ این زندگی یا زندگی دوزخ و خیلی راحت تر تحمل کنم اینه که می دونم
هرجایی یعنی هرجایی بهتر از این هیچستان رنگارنگ وجود داره واین جا تبعید گاه آدمه می دونم یک گناه ما را به این سرزمین کشونده
دیگه واقعا از این آدم ها از خودم از همه خسته شدم….اه.از نیازهای پوچشون از کارهای زشتشون.دوستی هاشون دشمنی هاشون.من که فکر می کنم آدم هرچه قدر علم توی لحظه پیشرفت میکنه همونقدر آدمیتش پسرف میکنه
به جهانی که زیبایی و خوبی مطلق است و بی کرانگی و ابدیت در آن جاری است فکر می کنم
********************************
تنها شدم همین یه خیال و یه فکر و همین…
هیچی
